سخنرانی منیره سلیمانی، حزب مردم بلوچستان:

چهارمین دوره فوروم (انجمن) مسئله اقلیت ها 28 تا 30 نوامبر 2011، سازمان ملل متحد در شهر ژنو

دسترسی زنان بلوچ به تحصیل بدلیل مشکلات قانونی، اعمال و ساختار سياسی دولت ایران با موانع و محدوديتھای فراوان روبرو است. استفاده از زبان مادری آنها در تحصيل ،مکانھای دولتی وعمومی ممنوع ميباشد.
دختران بلوچ تحصيل خود را با زبانی غيربومی، آنچنانکه در سرتاسر ايران معمول است يعنی زبان فارسی آغاز ميکنند، این مشکل به بلوچها محدود نمی شود بلکه کودکان کرد و عرب اهوازی، ترکمن و ترک آذربایجان نیز از آموزش به زبان مادری خود محروم ميباشند.

و این يعنی اینکه 70 درصد مردمان ایران با زبانی آغاز به تحصيل میکنند که زبان مادری آنها نیست. نتيجتاً درصد بیسوادی در ميان جمعيت بلوچها بسيار بالاست و بلوچستان فقیرترین و عقب افتاده ترین منطقه در سرتاسر ایران است.

زنان بلوچ از ساختار قانونی و اعمال تبعيض آميز دولتی از طریق پروسه گزینش در ایران رنج میبرند، پروسه گزینش ابزاری است که از آن دولت برای پاکسازی ايدئولوژيکی، اتنيکی و جنسيتی برای انتخاب مقامات و کارمندان دولتی و برای کنار گذاشتن غیر خودی ھا از اقتصاد و سیاست استفاده میشود.
زنان ودخترانی که در پی تحصیلات عالی هستند نيز با ابزار گزينش روبرو ميگردند، و آنهایی که موفق به ادامه تحصیل میشوند امکان بهبود زندگی خود را با برخورد به دژ گزينش از دست داده و به صف بیکاران می پیوندند.
تحصیلات پایین و کمبود امکانات اقتصادی برای زنان بلوچ، بخشی از زندگی روزمره آنها شده است، همچنین مانع بيرونی قدرت یابی مردم بلوچ، عملکرد و سياستھای دولت هستند، که از قانون اساسی تبعيض آميز ساختار سیاسی ایران برگرفته است.

طبق ماده 115 قانون اساسی ایران یک زن نمی تواند خودش را بدلیل وابستگی ملی و مذهبی و زن بودن، برای رياست جمھوری در کشورکاندید نمايد، این مقام و مقامات بالای ديگر دولتی و کشوری، برای یک مرد و شیعه دوازده امامی مشخص شده اند.

عدم دسترسی زنان بلوچ بر اطلاعات به زبان خودشان، در محاکمات دادگاهی مشکلات فراوانی از جمله احساس بی پناھی آنان گشته است، به عنوان مثال وقتی یک زن بلوچ در دادگاه محاکمه میشود، به دلیل اینکه تنھا زبان دادگاه فارسی است، عدم دسترسی به مترجم و ناتوانی او در دفاع از خود با رأيی غيرعادلانه و احساس قربانی شدن، مواجه خواھد گشت.

با توجه به قوانین و ساختار اجتماعی و حقوقی حاکم بر ایران، چگونگی رشد مبارزه با موانع و محدوديت ھای درونی همانند ساختار پدرسالارانه کاھش يافته است، چرا که سیستم نظام سیاسی ایران به رعايت حقوق زنان مليتھا، حمایت قانونی را تشویق نمیکند و مرجع و انجمنی برای مطرح کردن مشکلات و خواسته های آنان موجود نمیباشد.
آنچه که حقوق زن بلوچ را نقض میکند سیستم سیاسی و ساختار متمرکز دولتی است که براساس گزینشی و تبعيضی عمل میکند، عامل اصلی نقض حقوق بشر بطور عام برای ھمه بلوچ ھا و خصوصاً زنان بلوچ میباشد.

این دولت نمی تواند شرایطی را ایجاد بکند که از طریق آن زن بلوچ به حقوق خود دست یابد، اين سیستم باید از یک سیستم متمرکز گزينشی به یک نظام فدرال دموکراتيک تبديل شود، نظامی که برابری زنان و مردان گروههای ملی از طريق دادن خودمختاری بیشتر، بر اساس حاکمیت ملی و امکان حق تعیین سرنوشت، در سرتاسر ايران را فراهم آورد.

من سخنان خودم را با اين جمله از وبلاگ يک زن فعال وبلاگنويس بلوچ بپایان میبرم، آن زن وبلاگنویس فعال نوشته است: مطمئن باشید که با کنار گذاشتن نیمی از جمعیت، یعنی زنان از صحنه اجتماع، نه توسعه بدست می آید و نه آبادانی میسر خواهد بود.