این نشست در طی روزهای 28 و 30 ماه نوامبر در مقر اروپایی سازمان ملل در ژنو برگزار شد، تمرکز این فوروم در زمینه موقعیت زنان در بین اقلیت های ملی در کشورهایی که این اقلیت ها از قدرت سیاسی و اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی محروم هستند و از سرکوب و ستم و تبعیض های گوناگون رنج میبرند، بود.
این نشست در طی روزهای 28 و 30 ماه نوامبر در مقر اروپایی سازمان ملل در ژنو برگزار شد، تمرکز این فوروم در زمینه موقعیت زنان در بین اقلیت های ملی در کشورهایی که این اقلیت ها از قدرت سیاسی و اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی محروم هستند و از سرکوب و ستم و تبعیض های گوناگون رنج میبرند، بود.

در این کشورها زنان متعلق به اقلیت های ملی، از طرف دولت مرکزی بطور مضاعف مورد ستم قرار می گیرند. در این کشورها بطور خاص زنان مورد ستم جنسی قرار دارند، این ستم به همان شکل زنان متعلق به اقلیتهای ملی را نیز در بر می گیرد، زنان اقلیت های ملی در نتیجه بدلیل مواجه بودن با ستم ملی، بطور مضاعف مورد تبعیض و ستم قرار دارند، از شرکت آنها در قدرت سیاسی و اقتصادی، آموزش و پرورش و کاریابی جلوگیری میشود.

امکانات آموزشی برای کودکان بخصوص برای دختران محدودتر است، هدف این کنفرانس ایجاد آگاهی از وضیعت زنان در بین اقلیتها و محدودیتهایی و همچمنین چگونگی قدرت یابی زنان بود، که آنان با آن دست به گریبان هستند، در این کنفرانس بیش از چهارصد نفر از نقاط مختلف دنیا شرکت کرده بودند، اکثریت آنها زنان اقلیتها و نمایندگان سازمانهای فعال، در زمینه حقوق زنان بودند.

از سوی حزب مردم بلوچستان در این کنفرانس، یک هیئت سه نفری برای ایجاد آگاهی بیشتر از نقض حقوق زنان بلوچ توسط رژیم ایران شرکت کرده بودند، قانون اساسی ایران تبعیض نسبت به زنان را قانونی کرده و وجود آنها را به نصف مردان تقلیل داده است، در این شرایط مردم بلوچستان که از ستم مضاعف رنج میبرند ستم نسبت به زنان بلوچ را دو چندان نموده است.

در این کنفرانس منیره سلیمانی به نمایندگی از حزب مردم بلوچستان، در کنفرانس سخنرانی کرد، وی ستمی را که مردم بلوچستان بویژه زنان بلوچ، در ایران با آن روبرو هستند را، به سمع احضار شرکت کنندگان رساند.

متن کامل سخنرانی منیره سلیمانی در سایتهای حزب منتشر شده است.

همچنین منیره سلیمانی به نمایندگی حزب مردم بلوچستان، در دو سمینار جانبی نیز شرکت نمود موضوع اولین سیمنار جانبی "کمک اقلیت ها به نظام سازمان ملل" بود، که در آن مسئول مردمان بومی و اقلیت های شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، آقای انتی کُرکیاکوی (Antti korkeakivi) از تجربیات خود در همکاری و فعالیت با نمایندگان اقلیتها و مردم بومی سخن گفت.

منیره سلیمانی بعنوان یکی از فعالان انجمن جوانان بومی، در بهبود همکاری جوانان بومی سازمان ملل و تاثیر آنها برای تغییر در کار سازمان ملل، و از تجربیات شخصی در کار با سازمان ملل و دیگر سازمانهای بین المللی، سخنانی ایراد نمود.

سلیمانی در صحبت هایش در ارتباط با شرکت خود در کلاسهای آموزشی سازمان ملل برای جوانان اقلیت ها و آماده کردن آنان، برای ارتباط گیری با سازمانهای بین المللی و مطرح کردن مشکلات اقلیتهای ملی سخنانی بمیان آورد، وی تجربه خود را که در طی پروسه فعالیتهای او منجر به آگاهی بیشتر از نقض حقوق بشر مردم بلوچ در ایران، برای جهانیان روشنگری گردیده و شرایطی فراهم شده که بتوان در نشست ها و سمینارهای سازمان ملل و دیگر نشست ها، به شکل فعالتری شرکت کرد، توضیحاتی را تشریح نمود.

خشونت بر علیه زنان، موضوع سمینار دوم بود، که توسط "یو ان پی او" و "سازمان بین المللی حقوق اقلیتها" برگزار شد.

در بخشی از صحبت های خودش خانم سلیمانی گفت، که زنان بلوچ نیز از خشونت خارجی (External) و داخلی (Internal) رنج میبرند، به عنوان فاکتور خارجی وی به قوانین دولتی ایران اشاره نمود و گفت، که وجود چنین قوانینی سبب شده که در ایران، زن را کمتر از زن ارزیابی میکنند.

این زمینه های عقب ماندگی، موجبات عقب افتادگی آنها را در زمینه های اجتماعی اقتصادی و سیاسی و فرهنگی فراهم نموده است، قوانین ایران به هیچ شکلی از حقوق زن در مقابل خشونتی که به او روا میشود، تحفظ حقوق اجتماعی و سیاسی آنان را فراهم نمی کند.

عدم آموزش به زبان مادری، دختران بلوچ را از رقابت سالم با هم سن و سالان فارس زبان خود باز میدارد، استفاده از ابزار گزینش، موانع بر سر ادامه تحصیل آنان از کاریابی آنها جلوگیری می کند، بیکاری عمومی در بین زنان، موقعیت اقتصادی آنها در جامعه و خانواده را تضغیف میکند، قوانین و ساختار سیستم حکومتی ایران، یکی از مسببان خشونت علیه زنان است.

بدلیل وجود خشونت داخلی در خانواده است که در بلوچستان به عنوان یک جامعه پدرسالار، از زن حمایت مناسبی صورت نمی گیرد، در مواردی که زنان مورد خشونت قرار میگیرند، بدلیل سنت های ارتجاعی، آنان از رجوع نمودن به مراکز قانونی امتناع مینمایند، قوانین تنظیم شده ضد زن در ایران، به اعتماد بنفس زنان کمک نمی کند.

فعالان زن بلوچ و سازمانهای غیر دولتی، برای آگاهی زنان سازمانهایی را تشکیل داده اند و کارهایی را شروع کردند، که رژیم یا از این کارها از همان ابتدا جلوگیری نموده و یا اگر کسانی توانستند فعالیتی را شروع بکنند، تحت تعقیب قرار گرفتند و مجبور به ترک کشور شدند.