اوضاع منطقه و وظیفه اپوزیسیون بلوچ در ایران!

از سرنگونی حکومت شاه کمی بیش از 27 سال میگذرد. ملتهای تحت ستم ایران، دوران تیره و تاری را تحت عنوان دولتهای گوناگون، از سر گذرانیده اند. اما دولتی که هم اینک زمام امور را در ایران بدست دارد، میتواند یکی از بیرحمترین آنان باشد. در مدت کوتاهی که از رئیس جمهوری محمود احمدی نژاد میگذرد، شاهد کشتار وسیع فرزندان خلقهای محروم ساکن ایران چه در کردستان، احواز و بلوچستان بوده ایم.

فروپاشی حکومت شوروی سابق، شرائط جدیدی در جهان بوجود آورد که طی آن ایالات متحده آمریکا ناچار از پشت کردن به برخی از هم پیمانان سابق خویش از جمله رژیم صدام حسین در عراق و حکومت طالبان در افغانستان گشت.
ارتش آمریکا به اتفاق دوستان اروپائیش، در کشورهای همجوار ایران مستقر شده ، احزاب و سازمانها و شخصیتهای جدیدی را بر مسند قدرت نشاندند که به تنهائی و با اتکا به نیروی خویش، نمیتوانستند به این سادگی بر دیکتاتورهائی همچون صدام حسین , ... چیره شوند.

ایران احمدی نژاد، در نبود طالبان در افغانستان و صدام حسین در عراق، احساس ابرقدرتی میکند. رئیس جمهور مکتبی ایران که خود را از نژاد بر تر میداند، از اینکه کشورهای فقیر و عقب افتاده ای!!! همانند هند و پاکستان، مجهز به سلاههای هسته ای هستند و جمهوری اسلامی ایران به انها دسترسی ندارد، احساس شرمندگی میکند و به اشکال گوناگون میکوشد تا از قافله عقب نیفتد.

گسترش سلاحهای کشتار جمعی، صلح پایدار را در جهان تهدید میکند. این ترس زمانی ابعاد وسیعتری بخود میگیرد که کشورهائی همانند ایران، پاکستان و... به اینگونه سلاحها مجهز باشند. در چنین شرائطی است که آمریکا و متحدانش به شیوه های متفاوت میکوشند تا اجازه ندهند ایران به سلاههای هسته ای دستیابد. موردی که ایران مصرانه خواهان آنست.

هم اینک آمریکا و اروپائیان خواهان ارجاع پرونده هسته ای ایران به شورای امنیت سازمان ملل متحد هستند تا از آنطریق روشهای عملی مقابله با بلند پروازیهای جمهوری اسلامی ایران را جستجو کنند. شیوه هائی که قادر خواهند بود اوظاع منطقه را سریعا دگرگون سازند. آمریکا از هم اکنون و با اختصاص بودجه ای مشخص بمنظوراستقرار دمکراسی در ایران، ظاهرا با دولت احمدی نژاد وارد جنگ شده است.

نگاهی گذرا به تحولات 16 سال اخیر، بیانگر این واقعیت است که دگرگونیهای جهانی به سرعت اتفاق می افتند و درک این مسئله، ازاپوزیسون بلوچ میطلبد تاهوشیارانه تر با مسائل منطقه بر خورد کنند. جمهوری اسلامی ایران هیچ دستاوردی بجز، فقر، فحشا، اعتیاد، اعدام و .... برای ملل ستمدیده ایران نداشته است. درحالیکه رژیم تهران به لحاظ بین المللی کاملا منزوی است، بازهم هیچگونه نرمشی در برخورد سردمداران حکومتی با مردم به چشم نمیخورد و آنها به عبارتی دیگر هارتر شده اند.

ستم ملی در بلوچستان چهره خشنتری بخود گرفته است. بلوچها در سرزمین اجدادیشان بیگانه اند و هیچگونه نقشی در تحولات منطقه ندارند. حکامی که رژیمشان بر مبنای شوونیزم فارس و مذهب شیعه پایه ریزی شده است، باورهای مردم بلوچ را که عمدتا سنی مذهبند، به تمسخر میگیرند و از ورود جوانان بلوچ به مراکز آموزش عالی ممانعت بعمل می آورند. همه ساله شمار قابل توجهی از دانشجویان دانشکاههای بلوچستان، جهت ادامه تحصیل و کسب دکتری، به خارج از کشور( بخصوص کشورهای اروپائی) اعزام میشوند، اما در بینشان بلوچ نیست!!! با اعمال سیاستهای ضد ملی جمهوری اسلامی ایران در بلوچستان، مردم بلوچ در سه دهه اخیر، به لحاظ فرهنگی سیر نزولی داشته اند.

اپوزیسیون بلوچ باید خود را منسجم سازد تا در شرائط حساس غافل گیر نشود. موفقیت بلوچها در اتحادشان است و بس!!! نیروهای روشنفکر و سیاسی بلوچ چه در داخل و چه در خارج، باید کاملا هوشیار باشند و اجازه ندهند تا جاسوسان و عوامل رژیم در صفوفشان رخنه و اختلاف ایجاد کنند.

احزاب و سازمانهای ملی و مترقی بلوچ، اتحادی پایدارتر با دیگر ملل تحت ستم ایران همانند کرد، آذری، ترکمن و عرب احوازی، بوجود آورند و مبارزات خود را در گوشه و کنار ایران هماهنگ سازند. نباید به رژیم مجال داده شود تا نیروهای سرکوبگرش را در یک منطقه متمرکز و آنجا را بخاک و خون بکشد.

بلوچها نیاز مبرمی به مطرح کردن مسئله بلوچستان در سطح جهانی دارند. آنهائی که در کشورهای اروپائی- آمریکائی زندگی میکنند، باید به این امر مهم توجه بیشتری مبذول دارند. جنبشهای ملی در وضعیت کنونی، بدون حمایت بین المللی، سریعتر سرکوب خواهند شد. تماس با احزاب و سازمانهای جهانی و مدافع حقوق بشر، سازمان ملل متحد و... از وظائف ماست. اپوزیسیون بلوچ باید اوضاع منطقه، تضادهای موجود و... را بدرستی در نظر داشته باشد و بر آن اساس به اتخاذ تاکتیک بپردازد و از امکاناتی که هم اینک درحال شکل گیری هستند، چه در امور فرهنگی- سیاسی و چه در زمینه های مالی، به نحوی اصولی بحره برداری کنند.


ح- بلوچ
2006-03-07