اوّل ماه مه، روز جهانی کارگر در راه است و در این روز کارگران سرتاسر جهان یک‏پارچه به‏میدان می‏آیند و با برگزاری میتنگ‏ها و راهپیمائی‏ها، سرمایه‏داری را به چالش می‏کشند. در این روز جهان شاهد خشم و نفرت طبقه‏ی محرومی است‏که حاکمان مسبب و بانی آنند. دنیا در این روز بر خلاف رسم و رسوم و قوانین نوشته شده‏ی سرمایه‏داری شکل دیگری بخود می‏گیرد و گردانندگان و سازندگان تاریخ، سیمای دنیا را در این روز به‏گونه‏ای دیگر ترسیم می‏نمایند و در صفی واحد در مقابل نظام‏های ظالمانانه به صف خواهند شد.

می دانیم که در اول ماه مه سال 1886 میلادی، پلیس شیكاگو با حمله به تظاهرات گسترده كارگران كه برای هشت ساعت كار در روز و حق تشكیل اتحادیه‌های كارگری برپا شده بود، آنان را به خاك و خون كشید. چند روز بعد از این واقعه دادگاه چند تن از رهبران كارگران را محاكمه و به مرگ محكوم كرد.

رهبران كارگران شیكاگو جان باختند؛ اما حقانیت مبارزه و گفته‌هایشان، سال 1889 میلادی در كنگره بین المللی كارگران در پاریس، با نامیدن روز اول ماه مه (یازدهم اردیبهشت) به عنوان روز جهانی كارگر اثبات شد. از آن تاریخ، در بسیاری از كشورهای دنیا، كارگران با برپایی تظاهرات گسترده این روز را گرامی می‌دارند.

بیش از یک‏قرنی‏ست که از ماه مه، روز جهانی کارگر می‏گذرد. اگر چه دنیا از آن‏زمان به بعد دست‏خوش تغییرات و تحولات گوناگونی در عرصه‏های متفاوت گردیده است؛ امّا به جرأت می‏توان گفت که زندگی طبقه‏ی کارگر یعنی این سازندگان اصلی جامعه در مضیقه‏ی هر چه بیشتری قرار گرفته و روز به روز دامنه‏ی نا امنی شغلی و فقدان تأمین نیازهای اولیه‏ی زندگی از جانب آنان، گسترده و گسترده‏تر گردیده است.

اول ماه مه روز جشن جهانی کارگران سراسر جهان  است   و  امسال  یکصد و بیست و سومین سالروز مبارزات کارگرانی است که دراول ماه مه 1886  برای بدست آوردن حق 8 ساعت کار روزانه ، مشعل مبارزه  بر علیه سرمایه را بر افروختند و در راه مبارزه برای بدست آوردن حقوق حقه خویش در خون غلطیدند تا به هم زنجیران خویش  بیاموزند که حق گرفتنی است .  در این روز، کارگران سراسر جهان به خیابانها می آیند.

11 اردیبهشت روز کارگر است، اول ماه مه روز جشن کارگران است .بیش از صد سال است که کارگران دراین روز در سراسر جهان دست از کار می کشند .مراسم خود را بر پا می دارند،به جشن و شادی میپردازند و عهد و پیمان و همبستگی جهانی  خود را تجدید میکنند. کارگران هر جا که باشند از هرصف و رشته ای ،از هر زبان و نژاد و ملیت و مذهبی ،با هر عقیده و مرامی کارگرند. کارگران در این روز به دور هم جمع میشوند تا اتحادی پایدار تر و محکمتر پایه ریزی کنند.

اما در ایران نه تنها اول ماه مه روز جهانی کارگر  از سوی رژیم اسلامی برگزار نمی شود، بلکه با کسانی که بخواهند این روز را خود برگزار کنند بشدت بر خورد می شود.

در بلوچستان وضعیت بدتر از سایر نقاط ایران است، نه کارخانه ای وجود دارد تا کارگر به معنای واقعی آن ( صنعتی ) و جود داشته باشد و  اگر چند کارخانه در حد کارگاه هم وجود دارد ، رژیم اسلامی ایران با اخراج، عدم پرداخت بموقع حقوق ماهانه کارگران ویا تعطیلی کارخانه دشمنی آشکار خود را با این طبقه ظاهر ساخته است.

کارخانه بافت بلوچ که زمانی صدها تن کارگر در آن بکار مشغول بودند، اگر چه رسما تعطیل نشده ولی عملا در حالت نیمه تعطیل است. بیش از 90% کارگران از کار اخراج و بقیه نیز با تعطیلی کامل کارخانه کار خود را از دست خواهند داد.

حزب مردم بلوچستان این روز بزرگ را به عموم کارگران بلوچستان، ایران و جهان شادباش عرض می نماید و برایش آرزوی موفقیت و پیروزی در مقابل ظالمان می نماید.

حزب مردم بلوچستان

09.02.1388